Niedawno opisywałem wyjątkową technologię drukowania obiektów za pomocą sylikonu. Nie upłynęło dużo czasu, a kolejny przełom w dziedzinie druku zapukał do drzwi. Tym razem przełomu dokonała grupa Mediated Matter, w której skład wchodzą inżynierowie z MIT. Stworzyli oni bowiem drukarkę 3D, która drukuje obiekty ze szkła!. Technologia produkcji i kształtowania szkła jest bardzo trudna i kosztowna. dla wytworzenia artystycznych obiektów do dzisiaj stosuje się technologię ręczną, gdzie za pomocą płuc pracownicy wyrabiają i kształtują przedmioty.

Czy nowy wynalazek może zrewolucjonizować metodę wytwarzania obiektów szklanych? niewątpliwie ten krok jest pierwszym w tym kierunku. Sama zasada działania drukarki 3D drukującej szkło jest stosunkowo prosta. Jej sercem, najważniejszym modułem jest piec, w którym miesza się i podgrzewa do płynnej formy wszystkie składniki, z których powstaje szkło. Zatem trzeba tam uzyskać temperaturę 1900 stopni celsjusza, co jest dużym problemem, dotychczas stosowano do tego specjalistyczne profesjonalne piece. Dlatego w dolnej części umieszczono specjalną dyszę, która wytworzona została ze specjalnych materiałów takich jak, tlenek glinu, cyrkonu oraz innych specjalnych materiałów, które są w stanie wytrzymać tak ekstremalnie wysoką temperaturę. Zasada pracy samej głowicy niczym nie różni się od pracy zwykłych głowic, znajdujących się w drukarkach 3D korzystających z technologii FDM/FFF.

Zatem roztopione szkło przedostaje się poprzez dysze i nakładane jest na blat warstwa po warstwie. Szkło jednak jest płynne i szybko zmienia swoją postać, zniekształcając się. Dlatego w celu szybkiego schłodzenia, zastosowano tutaj sprężone powietrze, które chłodząc nie pozwala na zmianę formy. Sama mechanika działania także nie różni się od pozostałych maszyn 3D, działa ona w układzie kartezjańskim, przez co za wyjątkiem prostoty, pozwala na uzyskanie bardzo wysokich jakości wydruków.

Za nami są pierwsze testy tej maszyny, o dziwo już pierwsze wyniki są zaskakująco dobre. Dokładność drukowanych modeli była bardzo wysoka, obiekty zachowały szczegółowe detale, a odchylenie warstw oscylowało w granicach 0,13 mm – 0,15 mm. Całkowite odchylenie wszystkich warstw wyniosło ok 0,43 mm.

Nie jest to pierwsza innowacja wprowadzona przez zdolnych studentów z MIT, czekamy zatem na kolejne osiągnięcia.